Co powinniśmy wiedzieć o wirusie opryszczki…

Wirus opryszczki (Herpes simplex virus – HSV) towarzyszy ludzkości od zarania dziejów, a pierwsze wzmianki na jego temat można odnaleźć na sumeryjskich tabliczkach z III tysiąclecia p.n.e. Greckie słowo hérpēs, od którego pochodzi nazwa wirusa, oznacza „pełzanie” lub „czołganie”, co doskonale odzwierciedla postać tego schorzenia, które manifestuje się bolesnymi pęcherzykami z tendencją do grupowania i zlewania się ze sobą.

Herpeswirusy nie są bolączką jedynie człowieka, bowiem występują bardzo  powszechnie i licznie w naturze, głównie u ptaków i ssaków. Przypuszcza się, że prawie każde zwierzę infekowane jest przez co najmniej jeden rodzaj wirusa charakterystyczny dla swojego gatunku. Obecnie zidentyfikowano ponad 100 gatunków wirusa herpes, pośród których 8 wywołuje zakażania u ludzi. Jednym z najczęściej spotykanych jest wirus opryszczki wargowej (HSV-1) oraz genitalnej (HSV-2).

Do zakażenia dochodzi najczęściej w dzieciństwie, przez bezpośredni kontakt z osobą chorą lub z nosicielem wirusa, u którego nie ma żadnych widocznych objawów. Przerwanie ciągłości tkanek, uszkodzenie naskórka i korzystanie z tych samych przedmiotów co osoba zakażona zdecydowanie ułatwia zarażenie. Dzieje się tak, ponieważ wirus przenosi się przez wydzieliny takie jak silna, łzy oraz wydzieliny z narządów płciowych.

Jedynie 10% przypadków zakażenia pierwotnego ma postać ostrą przebiegającą z gorączką i zajęciem jamy ustnej i gardła, bolesnymi nadżerkami i owrzodzeniami. Najczęściej jednak przebieg jest bezobjawowy, a wiele osób nie ma świadomości, że stały się nosicielami wirusa. Wobec powyższych informacji nie powinien dziwić fakt, że ponad 89,9% polskiej populacji posiada przeciwciała swoiste dla HSV-1, a statystycznie u co trzeciej osoby powyżej 15. roku życia występują objawy opryszczki.

Opryszczka wargowa zwykle trwa od 7 do 14 dni. W pierwszych 2-5 dniach występują objawy prodromalne, które zwiastują rozwijającą się już infekcję. Odczuwalne jest wtedy charakterystyczne pieczenie i mrowienie, punktowe obrzmienie oraz zaczerwienienie w okolicach ust. Następnie pojawiają się napięte pęcherzyki wypełnione przezroczystą treścią, która w miarę upływu czasu mętnieje. Ostatnią fazą jest pękanie pęcherzyków i pojawienie się strupów, które ostatecznie odpadają nie pozostawiając po sobie blizny, a jedynie rumień.

Wirus HSV-1 ma dwie charakterystyczne cechy, które odróżniają go na tle innych herpeswirusów. Pierwszą jest krótki cykl replikacyjny trwający od kilku do kilkunastu godzin, który powoduje szybkie rozprzestrzenianie się wirusa i zachodzi we wszystkich komórkach wrażliwych na zarażenie.

Drugą cechą jest przedostawanie się wirusa do zakończeń obwodowych neuronów czuciowych, w których pozostaje w fazie latencji (utajenia). Uśpiony wirus pozostaje w organizmie człowieka już na całe życie, a w niektórych sprzyjających okolicznościach może dojść do jego reaktywacji. Zagnieżdżony w zwojach nerwowych wirus będzie ponownie namnażał się w warunkach obniżonej odporności lub przy urazach skóry, w których mogło dojść do mikrourazu zakończeń nerwowych.

Czynniki sprzyjające nawrotom choroby to przede wszystkim: stres, nadmierna ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe, menstruacja, urazy w okolicach czerwieni wargowej, infekcja górnych dróg oddechowych, a także niektóre zabiegi medycyny estetycznej.

cdn…

Autor: Kamila Szymańska

Related posts

Leave a Comment